شهریور و مهر ۱۳۸۷
سال دوم
شماره‌ی سوم

بازگشت باشکوه آقای جادوگر

● یادداشت مدیرمسئول: سرآغاز گفتار

خبرنامه

● یه لقمه نون و کباب: قالب تهی کردیم
●روزنگار ورزشی: بازگشت باشکوه آقای جادوگر
● گزارش خبری: چارچوب جادویی!

جامعه

● نمک: فار30 را پاث بداریم!
● نمک: لایحه حمایت از مرد خانواده
● نمک: نصایح مرحوم ابوی بنده

رسانه

● پرونده: بفرمایید شیرینی
● پرونده: هفت
● پرونده: لبخند برای شادی روحش
● پرونده: تولدی دیگر
● پرونده: اخم در چنته‌ی گل‌آقا نیست!

ورزش

● زمین کج: قهرمان وارد می‌شود!!!

شعر و داستان

● شعر: پلاستیکی!
● شعر: به زیر خط فقره منزل مو!

همکاران این شماره

رئیس شورای سیاستگذاری: مجید یوسفی
سردبیر: رضا مرادی‌نژاد

محمود سلطانی
صبا صمدی شادلو
سامان فیروزی
محمد کارگر
امیر کریمی
احسان کیانی
نیلوفر افلاکی

---

شماره‌ی آینده

شماره‌ی ۱۹ سنگ پا به شکل ویژه‌نامه، پانزده آبان منتشر می‌شود که در آن، در ادامه‌ی برخی مطالب همین شماره که پیش روی شماست، پرونده‌هایی با موضوعات زیر منتشر می‌شود:

پدرسوزیِ سیاستِ بی‌پدر و مادر
ویژه‌نامه‌ی سیاسی سنگ پا

» سیاست تلویزیون: واکنش‌ها دربرابر سریال‌های ماه رمضان

» سیاست سینما: تأثیر سیاست دولت‌ها روی سینما و تأثیر سینما بر دولت

» سیاست تئاتر: جشنواره‌ی تئاتر کودک و حاشیه‌های آن

» سیاست جامعه: نقد و تحلیل آموزش کشور و یادآوری خاطرات یاران دبستانی

» سیاست ورزش: مدیریت ورزش در ایران و مسئله‌ی مهم نخبه‌کُشی

» سیاست ‌موسیقی: پرونده‌ای درباره‌ی کارکردن در حوزه‌ی موسیقی کشور

تسلیت

فرید عزیز! تسلیت ما را به دلیل فوت ناگهانی مادربزرگت پذیرا باش.

از طرف تحریریه‌ی سنگ پا

دوستان، عزیزان و همراهان همیشگی سنگ پا سلام.

طوفان همراه با زلزله‌ي عظیمی، سنگ پا را دربرگرفت که این موضوع گواه بر مسئله مال حرام خوردن نداره است. حالا در مورد چون و چرای مسئله می‌توانید از مقوله‌ی زیرخاکی‌های سرمقاله‌ی شماره پیش به نتایج مطلوبی برسید. این شماره شاهد حوادث ناگواری بودیم که باعث شد برخی از بخش‌های مجله ضعیف‌ترین روزهای خودشان را طی کنند.

اول از همه باید به فرید ذاکری (دبیر بخش سینما) عزیز تسلیت بگویم. چون مادربزرگش را از دست داده بود و ادامه‌ی راه حداقل برای این شماره برایش غیرممکن بود. همانطوری که خودتان هم می‌دانید، طنزنویسی نیاز به یک فراغ بال کامل دارد… که این موضوع هم باعث شده بود چرخ بخش سینمای ما به کلی پنچر شود.

بخش ورزشی هم که به دلیل مشکلات غیرمنتظره‌ای که برای دبیر آن پیش آمده بود تقریباً در تعطیلات به سر می‌برد. مورد آخر هم اینکه هنوز هم که هنوز است، درگیری‌های ما با قالب و سرور ادامه داره که انشاالله تا شماره بعدی کار کاملاً حل خواهد شد.

در شماره‌ی بعدی نیز می‌توانید شاهد حضور پرقدرت و مجدد تحریریه‌ی سنگ پا باشید تا حداقل توانسته باشیم ضعف این شماره را از دیدگان شما بی‌اهمیت جلوه دهیم. در ضمن از شماره‌ی بعد شاهد فعالیت بخش‌های جدید تئاتر و موسیقی و گفتگو نیز باشید. پس تا 15 آبان خداحافظ.

سالاد:

سلام. تعجب کردین نه؟ قرار نبود یک لقمه نون و کبابتون را اینجوری براتون بیارن. حق دارین. ولی خوب ما رو درک کنین. قالب تهی کردیم آخه. نه از اون قالب تهی کردن ها که جمع می‌کنن میرن پی کارشون ها! نه خیر؛ از این خبرها نیست. اون قالب قبلی ستون را رها کردیم و اومدیم به یک قالب استوارتر پناه ببریم. کاری که بیشتر بشه روش مانور داد. خیالتون هم راحت باشه. ما تازه اول کارهستیم و خام. شاید هزار جور بگردیم. پس دل به این قالب جدید هم خوش نکنین. فقط اینو باور کنین که واسه پیشرفت اومدیم. اینو باور کنین که می‌خواهیم مطلب به مطلب پیشرفت می‌کنیم.

نون و کباب:

■ حتما خبر دارین که چه کرده این «بزنگاه». از یه طرف میگن متوقفش کردن، از یه طرف میگن ادامه‌اش میدن. خلاصه داستانی داره واسه خودش. فقط یک چشمه‌اش این که توی یک روز، روزنامه‌های ایران و اطلاعات و همشهری و… همه متفق‌القول و با یک مطلب ـ حالا یک کم اینور اونورـ اعلام می‌کنن که دستور توقف بزنگاه اعلام شد و باید درشو گل بگیرن. حالا توی همون روز روزنامه جام جم که پایگاه اصلی خبررسانی صداوسیماست، از قول روابط عمومی سازمان صداوسیما میگه که بزنگاه متوقف نمیشه و فقط چند روزی به خاطر شب‌های احیا، سریال «زمانی برای پشیمانی» به جایش پخش می‌شود. پس الکی شلوغش نکنین. یعنی مثل روزنامه ایران نباشین که چنین نظرسنجی خفنی را در بخش نظرسنجی‌اش می‌یاره:

نظرسنجی (28 شهریور 1387)
با نظر شورای نظارت بر صداوسیما از ادامه‌ی پخش سریال «بزنگاه» جلوگیری شد. نظر شما درباره‌ی توقف نمایش این سریال چیست؟

1ـ بی‌برنامگی در تهیه سریال‌های مناسبتی
2ـ توقف این سریال دیرهنگام بود.
3ـ نظارت بر برنامه‌های صداوسیما باید افزایش پیدا کند.
4ـ به جای توقف باید اصلاحاتی در این سریال صورت می‌گرفت و پخش آن ادامه پیدا می‌کرد.

عجب! یعنی اینجا هیچکس حق نداره که نظر مساعد نسبت به این سریال داشته باشه. یعنی یا سریال رو محکوم کن یا نظر نده. یعنی یا اونی که من می‌خوام رو بگو یا… بگذریم.

■ روزنامه‌ها جنجال کردن که یه عده دانشجوی معلوم‌الحال برای شرکت در امتحان فوق‌لیسانس یک عده دانشجوی معلوم‌الحال‌تر از خودشون را استخدام کردن تا مدرک گرفتنشان قطعی شود. یکی نیست بگوید باباجان، عزیزان من، گنده‌تر از این عزیزان بدون استخدام و بدون دغدغه و بدون مشغله فکری و بدون مشغله مالی و حتی بدون اطلاع دانشگاه مربوطه مدرک، اون هم خیلی بالاتر از فوق لیسانس رو در بازه‌ی زمانی کم‌تر جیک ثانیه می‌گیرن و شما دم نمی‌زنین؛ حالا این بیچاره‌ها را بعد این همه بدبختی‌کشیدن و دستگیرشدن توسط پلیس و رسواشدن میون خاص و عام ول نمی‌کنین؟ بابا انصافتون رو شکر!

■ این فتح‌الله‌زاده‌ی بیچاره هم یک اشتباهی کرد و گفت: «تا من هستم قلعه‌نوعی هم هست» که به قول روزنامه خبر ورزشی مربیان استقلال زرت برکنارش کردن تا بعداً قلعه‌نوعی را هم یه جورایی؛… بله!

■ خبردار شدیم که فقط ده درصد معتادان بیکار هستند. حالا با درنظرگرفتن این مقوله و یه نگاه سرسری به درصد بیکاران نامعتاد و مقایسه‌ی این دو به این نتیجه می‌رسیم که به جای ساختن این همه برنامه و ارائه‌ی این همه راهکار، این آمار را به جوانان‌مان اعلام کنیم. جوانان ما خودشان متوجه میشن که چه‌طور درصد بیکاری را تا ده درصد کاهش بدهند! تازه، ملطفت باشید که اون ده درصد هم که الآن بیکار هستن از اول کار داشتن، بعداً اخراج شدن. یعنی عملاً معضل بیکاری حل شده رفته پی کارش!

طلسم شکسته شد، لژیونرها گل زدند

بازی استقلال و پرسپولیس این بار هم مانند فیلمی تکراری به پایان رسید، به نحوی که همیشه این فیلم تکرار شده که یا این تیم گل می‌زند و صبر می‌کند گل بخورد و یا آن تیم می‌زند و صبر می‌کند گل بخورد!

چون روال بازی کردن ایرانی همین است؛ با این اوضاع انتظار مدال‌آفرینی نباید برای ایران داشت.

در هر صورت در این لیگ طلسم برهانی شکسته شده و مانند ستاره‌ها هربازی گل می‌زند و در این بازی هم گل برتری را زد و در آخرین دقایق نیز بالاخره علی کریمی توانست گل برتری را بزند و بعد از بازی ناامیدکننده‌ی اول خود در دوره‌ی جدید بازی در تیم پرسپولیس، توانست بازگشت باشکوهی داشته باشد. چه می‌کنه این آقای جادوگر!

مسعود مرادی از داوری خداحافظی کرد؟

مسعود مرادی یکی از بزرگترین داوران حال حاضر ایران و آسیا، بعد از بازی پرسپولیس و مس کرمان و بخاطر محبت‌های روزافزون تماشاچی‌های پرسپولیس برای همیشه از صحنه‌ی داوری خداحافظی کرد.

تاکتیک‌های بکش بکش سرلوحه ایرانیان

فوتبال و فوتبال ایرانی شرایط خاص خودش را دارد. اگر گلی زدی، باید عقب بکشی تا وقتی که تیم حریف گلی را وارد دروازه‌تان کند. البته این نوع نتیجه‌گیری وقتی برایم مسجّل شد که دربی اصفهان و تهران را دیدم.

فوتبالِ ما؛ فوتبال‌بشو نیست

باز هم شاهد حضور مدیری دیگر از جمله مدیران فوتبال‌نابلد در کشورمان هستیم.

استقلال تهران با تغییر مدیرعامل، شاهد حضور واعظ آشتیانی بود که می توان بطور قطع گفت تجربه‌ی خاصی را تاکنون نداشته است و آیا با توجه به این موارد، گذاشتن مدیری که هیچ تجربه‌ای در مدیریت فوتبال و آن هم در بحث کلان نداشته است، ضررزدن و پسرفت نیست؟ و آیا ناکامی کشورمان در المپیک کافی نبود؟ البته سالی که نکوست از بهارش پیداست!

مسئولان شیرازی از فیروز کریمی شکایت کردند

مسئولان تربیت بدنی شیراز از فیروز کریمی به دلیل توهین به ورزشگاه شیراز شکایت کردند. البته فیروز کریمی چیزی فراتر از مشکلات این ورزشگاه نگفته بود، امّا مسئله این است که کسی حق ندارد به ورزشگاه استندفوربریج شیراز توهین کند! چون تکه. تک!

نمی‌دانم این چه سیاستی است که بعضی وقت‌ها جوّ، صداوسیما را می‌گیرد و یک‌دفعه سریال‌های خوب و جالب توجهی پخش می‌کند. امّا نکته اینجاست که چرا این سیاست همیشگی نیست؟!… البته اگر همیشگی بود که نان ما منتقدان (؟!) آجر می‌شد!… امّا انگار صداوسیما ـ به خصوص پس از تجربه‌ی ساخت سریال محبوب «نرگس»ـ متوجه شد که مردم را نمی‌توان به دیدن چارچوب ملّی وادار کرد و از دیدن چارچوب‌های آن طرف آبی (!) محروم.

حالا که حدود 2 سال از نمایش سریال «نرگس» می‌گذرد، دو سریال محبوب و پرطرفدار دیگر که اتفاقاَ پشت سرهم نمایش داده می‌شوند، به روی کار آمدند. یکی سریال«سه در چهار» که روزهای زوج، ساعت 22 از شبکه‌ی اول سیما و دیگری سریال «ترانه‌ی مادری» که شنبه تا 5شنبه ساعت 23 از شبکه‌ی سوم سیما پخش می‌شد. سه در چهار که یکی از اولین کارهای مجید صالحی در سمت کارگردانی است، نشان داد که اگر بازیگران خوب طنازمان با کارگردان‌های خوب و بااستعداد همکاری کنند؛ و اگر صداوسیما هم یاری دهد و خلاصه ابر و باد و مه و خورشید و فلک سر کار بروند (!) می‌شود کارهای خوبی از آب درآورد که بتوانند به خوبی با مخاطب ارتباط برقرار کنند.

این سریال از یک سو با بهره‌گرفتن از بازیگران مجّربی چون محمد کاسبی، مهران رجبی، شهره سلطانی، علی صادقی و شخص مجید صالحی خوب خود را نشان داده و از سوی دیگر با کشف استعدادهای ناشناخته و درک نشده (!) زمینه طنازی دیگر بازیگران را بارور کرده است. این سریال با درون‌مایه‌ی طنز به بیان مشکلاتی چون بیکاری، ازدواج، مسکن، مواد مخدر و حتی کنکور (!) پرداخت.

و امّا ترانه‌ی مادری با موضوعات پیچیده خانوادگی‌اش که با قطع‌دادن مشکلات هزاران نفر به هم (!) شکل گرفته بود، از نظر جذب مخاطب و تبدیل‌شدن به یکی از دغدغه‌های مردم، سریال نرگس را به یاد ما می‌آورد؛ و البته شاید کمی هم  فیلم‌های بالیوودی که دو برادر نسبتا گمگشته (!) پس از گذشت سال‌ها همدیگر را می‌یابند، با این تفاوت که پسرعمه و پسردایی‌اند که یکی از زور محبت خفه شده و دیگری از زور بی‌محبتی! این سریال هم با درون‌مایه‌ی خانوادگی به مسائل گوناگونی چون تربیت فرزندان، تحصیل، دروغگویی، روابط دختر و پسر (!) و در آخر ازدواج می‌پرداخت.

هما روستا با نقشی متفاوت ولی با نگرانی‌هایی از جنس نگرانی‌های خواهرانه‌اش در «از کرخه تا راین» به ایفای نقش مادربزرگ یا همان سنگ صبور خانواده پرداخته است. محسن افشانی هم پس از تجربه‌ی موفق مجری‌گری و چند تجربه‌ی نه چندان موفق بازیگری به بازیگری در این سریال زیر نظر آقای سهیلی زاده و حاتمی پرداخته که خوب هم از آب در آمده است.

نکته‌ی جالب در این سریال آن است که بیشتر اسامی شخصیت‌ها فارسی هستند و از اسم‌های بیگانه خیلی کم استفاده شده است! مانند پویا، بهرام، فرهاد، نغمه، فرخ، فرخنده، لادن، لیلا و حتی سمیرا که اسمی سانسکریت هست و مشترک در زبان‌های هندی، فارسی و عربی. (آفرین به نویسندگان و کارگردانان پارسی‌دوست!)

جالب توجه است که بازیگران محبوبی که در یک برهه از زمان، محبوبیت غیرقابل وصفی پیدا می‌کنند، برای یک مدت طولانی ساکت می‌نشینند و باز با حضوری قدرتمند برمی‌گردند و محبوبیتی بیشتر از دفعه‌ی قبل کسب می‌کنند. نمونه‌اش هم دانیال حکیمی که پس از بازی‌های درخشانش در «خواب و بیدار» و «لبه‌ی تاریکی» مدتی از چارچوب جادو دور بود و بار دیگر با حضوری درخشان‌تر به همان چارچوب برگشت.

درست در زمانی که سریال «مرگ تدریجی یک رؤیا» جای خود را پیدا می‌کند و چهره‌ی معصوم و دوست‌داشتنی حامد یزدان پناه را در شبکه‌ی دو جلوه‌گر می‌کند، شبکه‌ی سه با سریال «ترانه‌ی مادری»، فرخ کیان را معرفی می‌کند که روی مرز خوبی و بدی مانده و هر وقت وجدانش اجازه بدهد، چهره‌ی خبیث (!) خودش را رو می‌کند.

در زمانی که دانیال حکیمی خصوصیات «مثبت، منفی» را در سریال‌هایش به گونه‌ای عادلانه و یکی در میان رعایت می‌کند، ستاره اسکندری هم که گویا از این همه مثبت بودن خسته شده است، درست در سریالی که دانیال حکیمی برخلاف سریال «لبه تاریکی» در آن نقشی مثبت دارد، تمام خوبی‌های سریال‌های گذشته‌اش را جبران می‌کند و با ایفای نقش ساناز عظیمی در سریال «مرگ تدریجی یک رؤیا» نشان می‌دهد که اگر قرار باشد منفی بازی کند، منفی‌تر از او پیدا نمی‌شود!

به هرحال در این چند سال و پس از سریال‌هایی همچون «نرگس»، «میوه ممنوعه» و «ترانه‌ی مادری» صداوسیما ما را امیدوار کرد و نشان داد به چز در زمینه‌ی سانسور، در زمینه‌ی سریال‌سازی هم پیشرفت خوبی داشته است.

سالم و سانسور نشده بمانید!

ورزش

در این مطلب قصد روشنگری و افشاگری در مورد لغت بسیار بسیار پر ابهام «ورزش» را دارم. بله؟… کجای ورزش مبهم است؟!… الآن توضیح می‌دهم!

همان‌گونه که ناگفته پیداست و آشکارا هویداست (!) ورزش یک اسم مصدر و از باب «ورزیدن» است. ورزیدن در زبان اصیل مادری‌مان (!) در مواردی کاربرد دارد که چیزی را «وَرز» می‌دهند. مثلاً نانوایان زحمتکش خمیر را ورز می‌دهند تا آماده‌ی پخت شود. انسان هم خودش را ورز می‌دهد تا آماده و پخته شود. به قول شاعر«بسیار سفر باید تا پخته شود خامی» (چه ربطی به این موضوع داشت؟! … واقعاً که عجب آدمهای بی‌ذوقی هستید!) که به آن می‌گویند: «ورزش».

امّا تازگی‌ها از طریق برادرانِ خیلی زحمتکش و خدمتگزاری که خیلی مهربان هستند (!) مطلع شدیم که چیزهایی مثل مهر و محبت را هم می‌توان ورز داد و به آن می‌گویند: «مهرورزی»! این عزیزان مهرورز و عدالت‌گستر (!) آن قدر مهر و محبت‌های خالصانه‌شان را ورز می‌دهند، تا آماده‌ی تحویل به مردم همیشه در صحنه شود. امّا بودن یا نبودن مسئله این است! که ورزدادن زیادی هم باعث کِش رفتن و بی‌خاصیت شدن شیء مورد  ورز  می‌شود! و به همین علت این مهرورزی‌ها هم در برخی موارد از حد گذشته و باعث شورشدن بیش از حد غذا می‌شود!

پیرو بررسی لایحه حمایت از خانواده در مجلس که در ماده 23 آن ازدواج محدد آقایان مشروط به توانایی مالی مردان برای اجرای عدالت بین همسران عنوان شده و شرط اجازه همسر اول برای ازدواج مجدد حذف گردیده است، ضمن حمایت از این لایحه‌ی شجاعانه و تشکر از هیئت محترم وزیران به خاطر تصویب آن و نیز اعلام انزجار از کلیه افرادی که برای خارج کردن لایحه از دستور کار مجلس تلاش کردند، موارد زیر را متذکر می‌شویم:

■ قطعاً این لایحه در راستای حمایت از بنیان خانواده و تحکیم آن است اما پُر واضح است که تا این بنیان سست نشود نیاز به حمایت پیدا نخواهد کرد! هدف این لایحه هم همین است دیگر!

■ مخالفان این لایحه افراد بی‌جنبه و بی‌ظرفیتی هستند که تحمل داشتن هوو را ندارند. لذا این لایحه، جهت نهادینه‌سازی فرهنگ «تحمل‌پذیری» بین اقشار مختلف جامعه به ویژه بانوان مکرمه می‌باشد.

■ تصویب این لایحه در هیئت وزیران در راستای ترویج فرهنگ مهرورزی است، به این ترتیب که آقایان دایماً به واسطه مهرورزی با بانوان، همسر اختیار می‌کنند! به علاوه نیازی به توضیح نیست که لحاظ کردن شرط «توانایی مالی برای اجرای عدالت بین زوجات» ناشی از عدالت محوری دولتِ عدالت محور است (بر منکرش…)!

■ دسته‌ی دیگر مخالفان این لایحه، افراد حسودی هستند که چون خودشان تمکن مالی برای ازدواج مجدد را ندارند، می‌خواهند بر سر راه بقیه هم مانع‌تراشی کنند. خُب به ما چه که شما تمکن مالی نداری و نمی‌توانی مثل ما همسر دوم و سوم و الخ اختیار کنی؟ چرا چوب لای چرخ ما می‌گذاری؟

■ اینکه نمایندگان مجلس از بررسی لایحه‌ی «حمایت از خانواده» خودداری می‌کنند، دلیلی جز زن‌ذلیلی آنان و ترس از خوردن ضربات دمپایی و کفگیر ندارد!

■ لازم به ذکر است منظور از تمکن مالی مرد، قدرت خرید تنبان و در پی آن وسیله‌ی مهم و حیاتی بند تنبان به تعداد زوجات است.

■ ازدیگر مزایای این لایحه افزایش درگیری‌های خانوادگی و در نتیجه‌ی آن اشتغال‌زایی برای مشاورین مسایل خانواده و مددکاران اجتماعی است. (به این می‌گویند ایجاد بنگاه‌های زودبازده!)

خدا بیامرزه همه‌ی رفته‌ها رو. ابوی من رو هم مثل بقیه رفته‌ها. اون‌وقت‌ها که نوجوون بودم یه دفه بابام نشوندم پا حرف که: «پسر، بیکاری انقد درس می‌خونی؟ می‌خوای بری دانشگا که چی بشه؟ بچه‌های مردم میرن سرکار یه کمکی به خرج خونه بکنن، حالا می‌خوای از خرج خونه بزنم بدم تو بری درس بخونی؟!»

حرفای بابام به خرجم نرفت. کلی زور زدم و از پولای بی‌زبون ابوی ریختم تو دومن این کلاسای آمادگی کنکور، آخرم عقلم به سراسری قد نداد و رفتم شدم مهمون آزاد! سه چار ماهی خونده بودم که تیر سه فاز برق چشم یه دخترای دانشگا از چلّه‌ی کمون در رفت و صاف خورد وسط این دل وامونده. ماجرا رو به مرحوم بابام گفتم، البته اون روزا هنوز مرحوم نشده بود! گفت: «بیکاری پسر جون؟ حیف جوونی و وقتت نیست، داری زندگیتو می‌کنی؟ میدونی گردوندن زندگی شراکتی چقد سخته؟ یه روز خرج خونه و وسیله، یه روز قبض آب و برق، فرداش خرج خوراک و پوشاک، خرج زایمان و پوشک،… اوووه! تا دلت بخواد ریخته از این خرجا. تازه اگه دختره خیلی خوب باشه آخرش میشه عین ننه‌ات، بعدِ یه عمر، هر روز ناز و ادا و قُر ناشتا!»

بازم به خرجم نرفت. گرفتمش! انقد سرم گرم زن و زندگی شد که سه چار ترم مشروط شدم و از دانشگا انداختنم بیرون. بعدشم که زنم بساط ناسازگاری گذاشت و ول کرد رفت خونه‌ی بابای جونم‌مرگ‌شده‌اش. غافل از اینکه من از کجا بیارم ماهی یه سکه بدم بالا مهریه‌ی سرکار؟ دیدم ابوی که تو خرج خودش مونده، باید برم سرکار. به بابام گفتم میخوام برم شاطر بشم. گفت: «این همه کار، حالا چرا می‌خوای بری نونوایی؟ اونجا آتیش هست، خطر داره. سنگ هست، خطر داره. میخ و سیخ هست، خطر داره. اصلاً هرچی هست و نیست خطر داره! نرو بچه، به حرف پدر پیرت گوش کن!» البته دور از حالا اون روزا هنوز موی سفید تو کلّه‌ی ابویم تک و توک بود، خودش فک می‌کرد پیر شده!

دلسوزیای مرحوم ابوی به خرجم نرفت. رفتم شدم شاگرد شاطر، کم‌کم همونی شد که ابوی گفته بود. عملم که سنگین شد، نونوایی کفاف خرج و برجمو نداد و ناچار افتادم به گدایی. همون روزا بود که همزمان با اجرای نمی‌دونم کدوم مرحله‌ی طرح امنیت اجتماعی منو گرفتن آوردن اینجا. همون اوایل حبس بود که تو خماری سیر می‌کردم و خبر مرگ بابامو برام آوردن. خدا رحمتش کنه، عجب نصایحی کرد و به خرج من خر نرفت، عجب پیر دنیا دیده‌ای بود و من خاک تو سر خبر نداشتم. البته این که میگم پیر، واسه اینه که این آخریا دیگه مو سفیداش بیشتر از مو سیاهاش شده بودن!

باز جا شکرش باقیه این یه جو سواد به دردم خورد، تونستم توی حبس خاطراتمو بنویسم تا شما جوون‌ترا روشن شین، وگرنه ممکن بود مثل من برین دانشگا عاشق شین زن بگیرین بعد برین طلاقش بدین واسه پرداخت مهریه‌اش برین سر کار وردست یه شاطر معتاد شین بیفتین پیِ گدایی بگیرنتون بندازنتون تو زندون! تازه اگه شانس می‌آوردین و ایدز نمی‌گرفتین… راستی فک کنم یادم رفته بود بنویسم تنها چیز مثبت این سالا، جواب آزمایش ایدزم بوده!

توضیح ویراستار: این نوشتار، با رسم‌الخطّ نویسنده منتشر شده است.

هفت شهریور تولد گل‌آقا بود و موضوع قالب بر بخش رسانه‌ی این شماره. به بچه‌ها گفتم بنویسند برای گل‌آقا. گفتم سعی کنند طنز باشد، چون هم کار ما طنز است و هم ناسلامتی تولد است و شادی. ولی نشد. هیچکس نتوانست از گل‌آقا بگوید و از غم دوری‌اش ننالد.

شاید این مطالب نمکین نباشد، ولی یاد گل‌آقا همواره شیرین است.

پس بفرمایید شیرینی!

هفت عدد مبارکی‌ست. هفت را دوست داریم. هفت در زندگی ما جریان دارد. هفت هست و ما هستیم. اگر به دور و بر خود نگاه کنیم به خیلی چیزها پی می‌بریم. هفت مایه‌ی برکت و نماد خوش‌یُمنی ماست. خوب است که هفت را عدد خوش‌یُمن ایرانیان می‌دانند. چون تمام دنیا به هفت احترام می‌گذارد.

تا به حال هفت بار هفت گفتم و با این دوبار می‌شود نُه بار. قصد ندارم که هفده بار یا هفتاد بار تکرارش کنم. خواستم متوجه وجودش باشیم.

هفت سین می‌چینیم و می‌نگریم بر آن تا سالمان را متبرک سازد. روز سیزده به طبیعت پناه می‌بریم، زیر سقف نمی‌مانیم و در هفت آسمان را به روی خود باز می‌کنیم. با آمدن شنبه امیدواریم هفته‌ای تازه و شاداب و پربرکت داشته باشیم.

هفت لایه پوست داریم تا از ما در مقابل تیزی روزگار حمایت کند. جشن مهرگان، جشن ماه هفتم حتی از نوروز باشکوه‌تر بوده و هست؛ ارزش‌های پارسی آن‌قدر مستحکم هستند که حتی اگر مردم هم آنها را فراموش کنند، همچنان تازه و خاک نخورده باقی بمانند.

در هفت سالگی در ماه هفتم سال، درس خواندن را شروع می‌کنیم. و هر شب بعد از افطار هفت رکعت نماز می‌خوانیم. چه خوش بخت است آن کس که در هفت هفت هفتادوهفت به دنیا آمده!

نمی دانم. شاید گل‌آقا هشت ماهه به دنیا آمده باشد. شاید قرار بوده هفت مهر به دنیا بیاید ولی زودتر فهمید که چه آینده‌ی درخشان و چه مأموریت خطیر و باارزشی دارد و یک ماه زودتر از موعد برای خدمت به این آب و خاک سر رسید. گل‌آقا لیاقت نه دو هفت، بلکه هزاران هفت را دارد.

نمی‌دانم. شاید قرار بود هفتاد وهفت سال بماند. ولی این زمانه دلش را شکست و پرش داد تا بی‌نهایت. نمی‌دانم. شاید اگر فقط هفت سال صبر می‌کرد، می‌شد به خدمتش برسم و از او چیزها یاد بگیرم. نمی‌دانم. چه کسی می‌داند؟

هر چه هست، هفت شهریور به ما هدیه‌ای داد که تکرارناشدنی است. بزرگی‌اش قابل تقدیر درک ناشدنی است. چیزی نمی‌شود گفت. می‌شود گفت ولی نمی‌شود چیزی گفت که تازه باشد، نو باشد.

می‌گویم؛
گل‌آقای من. گل‌آقای تمام ایرانیان. متشکرم از تو که به دنیا آمدی. متشکرم از تو که گل‌آقا شدی و متشکرم از تو که مرا شیفته‌ی خود کردی.
دوستت دارم. تولدت مبارک.